zarif im, fatih bozdemir

Pişmanım ama

Teşekkür etmekten alamıyorum kendimi. 

Özür dilerim. 

İlk işaretten, imadan, kabuktan başlayarak

Lekesi nesnelerin

-Omuzumuzda, 

Yüzeysel olan-

İnsanlar arasında yaşamak

Dilimize vuranın yüreğimize ihanet etmesi

Korkmadan gövdemizi sarmalayan tellerden. 

Dokunduğu yerde kalmıyor 

Gözlerin yüklendiği

Ve yoruluyor damarlanan saydam

İlhamı göklerden çeken sebep

Paylayan bir sabah yakıyor gözlerimizi

Çünkü diri ve körpe tutuyor bizi bu akıntı

Yıkılışımız devinimi sürdürüyor 

-her akşam-

Yıkıla yıkıla ayaklarımızdaki kan

Dimağımızda hayatın uçlarından çekip koparılmış 

Bu akıntı 

Aşkın ve içkin

Yumruğumuzda kasılmış resim

Tüm fenerlerin kendi yüzlerine tutulduğu yerde

Kendini karanlıkta bırakmak

Yenilgi. 

Ama ne yenilgi

Yinelenen, derin, 

Yoğun parçacıklardan

Çerçevesine oturan

Müthiş yangın

Bu yangın yerinde

Vurulduğumu sana söyledim. 

Teşekkür ederim

fatih bozdemir