afekee

atların telaş ettiği yok onların bitirebileceği bir yol bir zaman, bir gürültü yok ormanların, denizlerin ve şiirlerin kucağında güzel gözleriyle ve yeleleriyle atların insanlara ihtiyacı yok hiçbir şeyin insana ihtiyacı yok bir zaman gelecek güzel bir pazar sabahı gibi bitecek anlam ve dahi familayaların tümü akıl, tin ve bilmukebele sin korkunç bir esinle her şey başladığı gibi koşmanın telaşla ilgisi yok durmanın ve de bir miktar unutmanın rüzgârın şarkı söylediği tepelerde sarılınanın,...

Adın, kıyıya kadar kayıkçıydı Ondan ötesini bırak, artık karaya vardın. tüm tanıdıklarım yüzme öğrenip evli olmaktan yakınırlar bisiklet sürüp sevişmeyi bıraktıkları gibi tüm sivriler törpülense ne iyi olur diyor bazıları bakın nasıl sessiz nasıl akışkan katıldılar kavgaya alımla ve ısır alımla ve ısır alımla ve ısır diye okunan bir tesbih var ellerinde boncuklarla kapışıyor parmakları durmayalım bu bir Frances kareografisi alımla ve ısır alımla ve ısır alımla ve ısır karar verildi...

hani güzeldi yarın su demekse sütlüceyse ve serildiyse önümüze güzelliğin biçimsiz atlası: neye göksel bir kimlikle davransam başka birinin adı oluyor -neden sonra cibalide yeldirmeli cadı süpürgesi erdemi bozacak bir hava estirdi- yüzün, bildik söylencelerin ritmi: rüzgarın adını soranı geceyi düğümleyen ipi suya sır bırakanı biz de bir zamanlar sevdik nereydi, nere? birbirine yakın otların adresi avesta. günlere dönük. şimdi her şey hazır yaklaştıkça boşluk türeten sezgi aramızda ağır...