afekee

geri döndüm, sana sesleniyorum. ruhun kadim duygusu, örselenmiş kırıkları/ haberdar olmadığın kadar sessizdim ki unutmuştum dağların bana verdiği sırrı. neredeydim? kıpırtısız bir ince tül, büyük fırtına içinde oradaydım, üzerinde saydam bir nesne. gibi mete karaoğlu

O zaman Beni bir bıçak olarak kullandığında Kendine doğru Dünyayı karşına oturttuğunda Konuştuğunda gözünün ardındakileri Bir yerlinin diliyle Bir anda Farketmeden yara Zamanın öbür yakasında açıldı Bir yerli her zaman haklıdır Merkeze yakın olan hep haklıdır   Sen başarısız ikaruslaşma deneyinde Beni bir kurşun olarak kullandığında İnançsız ellerin ilahi bir varışsızlık yarattı Yalnız bir kesit olman hoş Yalnızca bir kesit yeterince iyidir Bunlarla doymayı öğrendik çeşitlendik Neyse ki ne...

kafam sivilceli dalmaçya köpeği gibi irinliyse geceleri yastıklarımı boğuyorsam saçlarım sıkılıp alıp başımı gittilerse çağırdığımda yoksan çığırdığımda kınına giriyorsan dizleri kırılmış bir atı ağzından öpüp umut veriyorsam gözlerimi sıkıp çekiyorsam tetiği felçli babaannelere metamorfik kayaç belgeselleri açıp evden kaçıyorsam ve ben kaçarken ev peşimden gelmiyorsa başıboş azgın köpeklerin bile birbirlerine ısmarlamadığı teni saydam kemikli çocuksam senin yüzünden. miyop sen gittin diye...